Ποιητική Συλλογή ‘’Οι Φίλοι μου οι Ποιητές’’

2017-11-24 23:37

Φιλί Πνοής

 

Η ζωή μου, το πολυτιμότερο δώρο, η ζωή μου,

ένα ατύχημα,

απόρροια παράνομων προσπεράσεων,

ύβρις σε κάθε νόμιμη προτεραιότητα

και τώρα,

κείτομαι ξαπλωμένος ανάσκελα,

όχι νικητής πάνω στην ασπίδα μου,

αλλά ηττημένος πάνω στη καυτή άσφαλτο,

στην άσφαλτο των επιλογών μου.

 

Όλα, ένα-ένα τα λάθη μου,

περνούν μπροστά από τα μάτια μου,

δεν προλαβαίνω να γευτώ τη μνήμη της χαράς,

μόνο ένα δάκρυ και μετά άλλα, κυλάνε από τα μάτια μου.

Θεέ μου, δεν πρόλαβα να κάνω κάτι καλό ακόμη.

 

Δάκρυα, δάκρυα πολλά, όχι δικά μου,

αλλά των άλλων, πέφτοντας ζέχνουν

και φουντώνουν τη κάψα της ασφάλτου,

μα τα δικά μου εξατμίζονται, αδύναμα να τη σβήσουν.

 

Νιώθω τα χέρια σου,

τα δροσερά χέρια της αγάπης,

να πιέζουν δυνατά το στέρνο μου,

ρυθμικά, ένα, δύο…. τριάντα

και Θεέ μου, περιμένω, αχ περιμένω, το φιλί σου,

τη δύναμη της ζωντανής πνοής σου,

να μου δώσει αναπνοή,

το φιλί της ζωής.


 

9.11.17 - Βασίλης Κατζικάς

 

 

Ποιός μας ενώνει

 

Δεν ζήσαμε στην ίδια γειτονιά,

δεν είχαμε την ίδια ηλικία,

μαζί δεν παίξαμε σαν ήμασταν παιδιά,

δεν λιώσαμε στα ίδια τα θρανία.

 

Δεν κλάψαμε στην ίδια τη ποδιά,

δεν ζήσαμε την ίδια ιστορία,

ποτέ δεν βρήκαμε την ίδια μας γενιά,

γραμμένη μες τα ίδια τα βιβλία.

 

Πως μας ενώνει, πως μας ενώνει,

η πίστη μας στον ένα τον Θεό,

μας δυναμώνει.

 

Πως μας ενώνει, πως μας ενώνει,

ακόμη και τα βράχια της καρδιάς

μας πως τα λιώνει .

 

Δεν είμαστε στην ίδια γειτονιά,

κι ας έχουμε πιο δυνατή φιλία,

 εσύ μας βλέπεις τώρα από ψηλά,

μα εμείς ούτε στη Θεία Λειτουργία .

 

Δεν πίνουμε καφέ όπως παλιά,

δεν ψάλουμε στην ίδια αγρυπνία,

εσύ με τους αγγέλους άραγε ψηλά,

κρατάς το ίσο σε ουράνια μελωδία;

 

Πως μας ενώνει, πως μας ενώνει,

η πίστη μας στον ένα τον Θεό,

μας δυναμώνει .

 

Πως μας ενώνει, πως μας ενώνει,

κι η απουσία, παρουσία φανερώνει.

 

Πως μας ενώνει, πως μας ενώνει,

η πίστη μας στον ένα τον Θεό,

μας δυναμώνει.

 

Ποιος μας ενώνει, ποιος μας ενώνει,

το σώμα και το αίμα του Χριστού

πως μας λυτρώνει.

 

Βασίλειος Ν. Κατζικάς

 

Αφιερωμένο στη μνήμη του 

Δημήτριου Κυρτόπουλου (1946-9.1.2016) 

ιεροψάλτη του Ι. Ναού Αποστόλου Παύλου, 

του ομώνυμου νοσοκομείου Καλαμαριάς

 

 

 

Μέσα μου σκοτΆΔΗ

 

Ήρθα απόψε μεσ’ το βράδυ

στο σπίτι σου απ έξω,

έξω και μέσα μου σκοτάδι

μακριά σου πως ν’ αντέξω.

 

Φως μέσα φέγγει λίγο λάδι

φως θέλω, πώς να το γυρέψω;

το μέσα μου σβήνει από τον άδη,

ελπίδα να σε ζητιανέψω.

 

Να διώξεις Θεέ μου  μ’ ένα χάδι,

αυτό που ήρθα να σου κλέψω

τ’ ανεπιθύμητο σκοτάδι

κι ας μείνει μόνο το απ΄έξω.

 

Να διώξεις Θεέ μου  μ’ ένα χάδι,

αυτό που ήρθα να σου κλέψω

τ’ ανεπιθύμητο υφάδι

τη κόλαση μου πριν να πλέξω.

 

Ήρθα απόψε που ‘μουν μόνος

μέσ’ του ναού σου τη γαλήνη,

ήρθα και με συνόδευε ο πόνος

να νιώσω ήρθα την ειρήνη.

 

Ήρθα, δεν φεύγω όμως μόνος

απ’ του σταυρού σου την οδύνη,

βρήκα ανάσταση ο δόλιος

τη δωδεκάτη ώρα εκείνη.

 

27.02.18  Βασίλης Κατζικάς