Μεταναστευτικό και εγκληματικότητα
Ξεκινώντας κάποιος να ερευνά το θέμα, πολύ γρήγορα θα βρεθεί αντιμέτωπος με την πολυπλοκότητά του, αλλά και με τη δυσκολία εξαγωγής απόλυτων συμπερασμάτων, λόγω της έλλειψης πάντοτε επαρκώς λεπτομερών, ομοιογενών και συγκρίσιμων δεδομένων.
Παρά ταύτα, τα διαθέσιμα επίσημα στοιχεία, όταν υποβάλλονται σε επιστημονική επεξεργασία και ανάλυση, μπορούν να οδηγήσουν σε συμπεράσματα σαφώς πιο αξιόπιστα από εκείνα που βασίζονται σε αποσπασματικές πληροφορίες, απλουστεύσεις, ή ιδεολογικά φορτισμένες ερμηνείες που συχνά κυκλοφορούν στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης και σε μη επιστημονικές πηγές.
Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, την περιήγησή μας στον χώρο των εξειδικευμένων επιστημονικών μελετών και της προσπάθειας για όσο το δυνατόν πιο αντικειμενική και απροκατάληπτη προσέγγιση.
Από το 2024 και μετά έχουν δημοσιευθεί αρκετές μελέτες υψηλής επιστημονικής ποιότητας από αναγνωρισμένους ερευνητές στους τομείς της εγκληματολογίας, του δικαίου, της κοινωνιολογίας και των μεταναστευτικών σπουδών.
Πρόκειται για εργασίες που έχουν δημοσιευθεί σε εξειδικευμένα επιστημονικά περιοδικά με αυστηρές διαδικασίες αξιολόγησης από ομότιμους ερευνητές (peer review) και βασίζονται σε σύγχρονες μεθόδους ανάλυσης δεδομένων.
Ας εξετάσουμε, λοιπόν, ορισμένες από τις σημαντικότερες και πιο αξιόπιστες μελέτες.
1. “Do migrants bring crime? A cross-national panel study of Europe, 2008–2023” (2026)
Η συγκεκριμένη μελέτη, δημοσιευμένη στο International Journal of Law, Crime and Justice, αποτελεί μία από τις πιο εκτεταμένες σύγχρονες αναλύσεις, καθώς εξετάζει 33 ευρωπαϊκές χώρες για την περίοδο 2008–2023, χρησιμοποιώντας δεδομένα της Eurostat.
Οι συγγραφείς εξετάζουν αν οι μεταναστευτικές εισροές συνδέονται στατιστικά με διαφορετικές κατηγορίες εγκλημάτων, όπως εγκλήματα κατά της περιουσίας, βίαια εγκλήματα, σεξουαλικά εγκλήματα, εγκλήματα που σχετίζονται με ναρκωτικά, λοιπές κατηγορίες αδικημάτων.
Το βασικό τους συμπέρασμα είναι ότι δεν εντοπίζουν στατιστικά σημαντική σχέση μεταξύ αυξημένων μεταναστευτικών ροών και συνολικής αύξησης της εγκληματικότητας.
Ιδιαίτερη σημασία έχει ότι εξετάζουν δύο μεγάλες μεταναστευτικές κρίσεις της τελευταίας δεκαετίας. Την προσφυγική κρίση του 2015 και την εισροή προσφύγων μετά την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία το 2022.
Και στις δύο περιπτώσεις καταλήγουν ότι οι μεγάλες μεταναστευτικές ροές δεν άλλαξαν ουσιαστικά τη γενική σχέση μεταξύ μετανάστευσης και εγκληματικότητας.
2. “Immigration and Crime in Comparative Perspective” (2025)
Η συγκεκριμένη εργασία, δημοσιευμένη στο Crime and Justice, δεν αποτελεί πρωτογενή στατιστική μελέτη, αλλά εκτενή ανασκόπηση της διεθνούς βιβλιογραφίας.
Αποτελεί μία από τις σημαντικότερες σύγχρονες προσπάθειες σύνθεσης των διαθέσιμων ερευνητικών δεδομένων και δείχνει ότι η σχέση μεταξύ μετανάστευσης και εγκληματικότητας είναι πολύ πιο σύνθετη από το απλοποιημένο δίπολο, «οι μετανάστες αυξάνουν την εγκληματικότητα», ή «οι μετανάστες δεν έχουν καμία σχέση με εγκληματικότητα».
Τα βασικά συμπεράσματα είναι ότι στις Ηνωμένες Πολιτείες, στον Καναδά και στην Αυστραλία, η πλειονότητα των μελετών δεν βρίσκει ότι η μετανάστευση αυξάνει την εγκληματικότητα. Μάλιστα, αρκετές μελέτες καταλήγουν ότι περιοχές με μεγαλύτερο ποσοστό μεταναστών εμφανίζουν ίδιους, ή και χαμηλότερους δείκτες εγκληματικότητας.
Για την Ευρώπη όμως η εικόνα είναι πιο σύνθετη. Οι μελέτες δεν οδηγούν όλες στο ίδιο αποτέλεσμα. Σε ορισμένες χώρες, ή για συγκεκριμένες ομάδες μεταναστών παρατηρούνται υψηλότερα ποσοστά σε ορισμένες κατηγορίες εγκλημάτων, ενώ άλλες μελέτες δεν βρίσκουν σημαντική συσχέτιση.
Οι συγγραφείς υποστηρίζουν ότι το ερώτημα «Οι μετανάστες εγκληματούν περισσότερο;» είναι υπερβολικά γενικό.
Το ουσιαστικό ερώτημα είναι «Υπό ποιες συνθήκες, για ποιες ομάδες και μέσω ποιων μηχανισμών μπορεί να εμφανιστεί διαφοροποίηση στα πρότυπα εγκληματικότητας;»
Για τον λόγο αυτό δίνουν έμφαση σε παράγοντες όπως το νομικό καθεστώς (πρόσφυγες, παράτυπη μετανάστευση, αιτούντες άσυλο), το λόγο μετανάστευσης (εργασία, πόλεμος, οικογενειακή επανένωση), το βαθμό κοινωνικής ένταξης, τη διάρκεια παραμονής, τις συνθήκες των περιοχών εγκατάστασης, την ηλικία, το φύλο, τα κοινωνικοοικονομικά χαρακτηριστικά.
3. ‘’Does migration increase crime? A data-driven perspective’’ (2025).
H μελέτη αυτή έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, διότι παρουσιάζει η μελέτη του γερμανικού Ifo Institute, το οποίο εξετάζει τη σχέση μεταξύ παρουσίας μεταναστών και εγκληματικότητας στη Γερμανία για την περίοδο 2018–2023.
Η μελέτη χρησιμοποιεί δεδομένα εγκληματικότητας της γερμανικής αστυνομίας σε επίπεδο διοικητικών περιοχών και εξετάζει αν η αύξηση του ποσοστού αλλοδαπών, ή προσφύγων σε μια περιοχή συνδέεται με αντίστοιχη αύξηση της εγκληματικότητας.
Το βασικό ερώτημα ήταν «Όταν αυξάνεται το ποσοστό μεταναστών σε μια περιοχή, αυξάνεται αντίστοιχα και η εγκληματικότητα;»
Οι ερευνητές προσπάθησαν να λάβουν υπόψη παράγοντες που μπορούν να επηρεάσουν την εγκληματικότητα ανεξάρτητα από τη μετανάστευση, όπως η αστικοποίηση, η πληθυσμιακή πυκνότητα, η κοινωνικοοικονομική κατάσταση, η ηλικιακή σύνθεση του πληθυσμού.
Το βασικό συμπέρασμα ήταν ότι δεν εντοπίστηκε στατιστικά σημαντική σχέση μεταξύ υψηλότερου ποσοστού αλλοδαπών, ή προσφύγων σε μια περιοχή και υψηλότερου συνολικού ποσοστού εγκληματικότητας.
Με άλλα λόγια, οι περιοχές με μεγαλύτερη παρουσία μεταναστών δεν παρουσίασαν αναγκαστικά περισσότερη εγκληματικότητα όταν συνεκτιμήθηκαν οι υπόλοιποι παράγοντες.
Το συμπέρασμα αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε μεταναστευτική ομάδα, ή κάθε μορφή μετανάστευσης παρουσιάζει τα ίδια πρότυπα παραβατικότητας. Σημαίνει ότι η απλή παρουσία περισσότερων μεταναστών σε μια περιοχή δεν αρκεί από μόνη της για να εξηγήσει αυξημένη εγκληματικότητα.
4. IZA Discussion Paper (2025)
Η συγκεκριμένη μελέτη παρουσιάζει κι αυτή ιδιαίτερο ενδιαφέρον, διότι εξετάζει ένα διαφορετικό ερώτημα από τις προηγούμενες. Δεν ρωτά απλώς «Οι περιοχές με περισσότερους μετανάστες έχουν περισσότερη εγκληματικότητα;», αλλά ένα πιο δύσκολο ερώτημα. «Μπορεί η μαζική και απότομη άφιξη προσφύγων να προκαλέσει αύξηση της εγκληματικότητας; Και ποιοι είναι οι δράστες και ποια τα θύματα;»
Η μελέτη εξετάζει τη μεγάλη εισροή Σύρων προσφύγων στην Τουρκία μετά το 2011 και χρησιμοποιεί εκτεταμένα διοικητικά δεδομένα από το τουρκικό ποινικό σύστημα. Ένα σημαντικό πλεονέκτημά της είναι ότι δεν εξετάζει μόνο τις συλλήψεις, ή τις αστυνομικές αναφορές, αλλά ολόκληρη την πορεία (αστυνομική δίωξη, δικαστική διαδικασία, καταδίκες, φυλάκιση).
Επίσης προσπαθεί να διαχωρίσει αν δράστες και θύματα ήταν γηγενείς, ή πρόσφυγες.
Οι ερευνητές αντιμετωπίζουν το πρόβλημα ότι οι πρόσφυγες δεν κατανέμονται τυχαία στις περιοχές. Για παράδειγμα, οι περιοχές κοντά στα σύνορα με τη Συρία δέχθηκαν περισσότερους πρόσφυγες κυρίως λόγω γεωγραφικής εγγύτητας. Για τον λόγο αυτό χρησιμοποιούν ειδική στατιστική μεθοδολογία, ώστε να προσεγγίσουν καλύτερα το ερώτημα της αιτιότητας.
Στα βασικά συμπεράσματά της είναι ότι βρίσκει μια μικρή αύξηση σε ορισμένα στάδια της αστυνομικής, ή εισαγγελικής διαδικασίας. Ωστόσο, όταν εξετάζονται οι τελικές δικαστικές αποφάσεις και οι καταδίκες, η επίδραση δεν εμφανίζεται στατιστικά σημαντική.
Αυτό είναι ένα σημαντικό σημείο διότι άλλο είναι «Αυξήθηκαν οι υποθέσεις που έφτασαν στη δίωξη» και άλλο «Αυξήθηκαν οι άνθρωποι που τελικά κρίθηκαν ένοχοι από τα δικαστήρια».
Η μελέτη επίσης διαπιστώνει ότι οι πρόσφυγες εμφανίζονται αυξημένα, τόσο ως δράστες, όσο και ως θύματα ορισμένων εγκλημάτων. Παράλληλα, υπάρχουν ενδείξεις ότι σε ορισμένες κατηγορίες εγκλημάτων, όπως το λαθρεμπόριο, η παρουσία προσφύγων μπορεί να συνδέθηκε με μεταβολές στη συμμετοχή του γηγενούς πληθυσμού.
Το συμπέρασμα δεν είναι ότι «οι πρόσφυγες προκαλούν εγκληματικότητα», αλλά ότι σε συνθήκες μαζικής, απότομης και δύσκολης ενσωμάτωσης μπορούν να εμφανιστούν συγκεκριμένες κοινωνικές πιέσεις που επηρεάζουν ορισμένες μορφές εγκληματικότητας.
5. “Criminal Justice in the Age of Crimmigration” (2026)
Η συγκεκριμένη εργασία είναι αξιοσημείωτη διότι, δεν εξετάζει άμεσα αν οι μετανάστες εγκληματούν περισσότερο, ή λιγότερο από τους ντόπιους. Αποτελεί περισσότερο εγκληματολογική και νομική ανάλυση του τρόπου με τον οποίο η μετανάστευση έχει επηρεάσει την αστυνόμευση, τη νομοθεσία, τις απελάσεις, τους συνοριακούς ελέγχους, τη λειτουργία του ποινικού συστήματος.
Το βασικό αντικείμενο της μελέτης είναι το φαινόμενο της ποινικοποίησης (crimmigration) του μεταναστευτικού.
Ο όρος περιγράφει τη σύγκλιση του ποινικού δικαίου με το δίκαιο της μετανάστευσης. Με απλά λόγια, εξετάζει πώς τα κράτη χρησιμοποιούν όλο και περισσότερο μηχανισμούς που παραδοσιακά ανήκαν στο ποινικό σύστημα για να διαχειριστούν μεταναστευτικά ζητήματα.
Η μελέτη υπογραμμίζει ότι η έννοια του crimmigration δεν σημαίνει πως οι μετανάστες διαπράττουν περισσότερα εγκλήματα. Αφορά κυρίως το πώς οι μετανάστες αντιμετωπίζονται από τους θεσμούς (αυξημένοι έλεγχοι, κράτηση μεταναστών, απελάσεις, ποινικοποίηση παραβάσεων που σχετίζονται με το καθεστώς παραμονής).
Η συγγραφέας εκφράζει τον προβληματισμό ότι αυτή η εξέλιξη μπορεί να οδηγήσει σε διεύρυνση μέτρων που θεσπίστηκαν αρχικά για ‘’ακραίες’’ απειλές (τρομοκρατία, οργανωμένο έγκλημα κλπ), αποδυνάμωση εγγυήσεων του κράτους δικαίου, αυξημένη κρατική αυστηρότητα απέναντι στους αλλοδαπούς.
Το βασικό συμπέρασμα είναι ότι η σύνδεση μετανάστευσης και εγκληματικότητας δεν είναι μόνο στατιστικό ζήτημα, αλλά και ζήτημα θεσμών, πολιτικής και κοινωνικής αντίληψης.
6. “Null by Design - Statistical Dilution in Immigration-Crime Research” (2026)
Για να υπάρχει πλήρης αντικειμενικότητα, πρέπει να εξετάσουμε και μελέτες που ασκούν κριτική στα συμπεράσματα των μελετών που λένε ότι η μετανάστευση δεν συνδέεται με εγκληματικότητα. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η μελέτη “Null by Design” (2026).
Η συγκεκριμένη εργασία δεν υποστηρίζει απλώς ότι «οι μετανάστες αυξάνουν την εγκληματικότητα». Η βασική της συμβολή είναι διαφορετική, αφού ασκεί κριτική στη μεθοδολογία ορισμένων προηγούμενων ερευνών που καταλήγουν σε μηδενική, ή πολύ μικρή σχέση μεταξύ μετανάστευσης και εγκληματικότητας.
Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι ορισμένες μελέτες μπορεί να μην έχουν επαρκή στατιστική ισχύ για να εντοπίσουν πραγματικές διαφοροποιήσεις. Με απλά λόγια, μπορεί μια πραγματική επίδραση να υπάρχει, αλλά η μεθοδολογία, ή ο τρόπος ομαδοποίησης των δεδομένων να την «εξαφανίζει».
Για παράδειγμα, η εξέταση της μετανάστευσης ως ενιαίου συνόλου μπορεί να αποκρύψει σημαντικές διαφορές μεταξύ ηλικιακών ομάδων, φύλων, χωρών προέλευσης, γενεών μεταναστών, νόμιμης και παράτυπης μετανάστευσης, διαφορετικών κοινωνικοοικονομικών συνθηκών.
Ωστόσο, η μελέτη δεν αποδεικνύει ότι οι προηγούμενες έρευνες έχουν λανθασμένα συμπεράσματα.
Το συμπέρασμά της είναι κυρίως μεθοδολογικό. Συμπεραίνει ότι χρειάζονται πιο λεπτομερείς έρευνες που να εξετάζουν όχι μόνο αν «η μετανάστευση συνολικά» σχετίζεται με εγκληματικότητα, αλλά ποιες ομάδες, υπό ποιες συνθήκες και μέσω ποιων κοινωνικών μηχανισμών εμφανίζουν διαφορετικά πρότυπα παραβατικότητας.
ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ
Για να υπάρχει πλήρης εικόνα, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι υπάρχουν και αξιόπιστες μελέτες που βρίσκουν ότι συγκεκριμένες μορφές μετανάστευσης συνδέονται με αυξήσεις ορισμένων μορφών εγκληματικότητας.
Όμως τα συμπεράσματά τους δεν οδηγούν στη γενική θέση «Η μετανάστευση προκαλεί εγκληματικότητα». Αφορούν κυρίως ειδικές περιπτώσεις, όπως μαζικές και απότομες προσφυγικές ροές, συγκεντρώσεις πληθυσμών σε περιοχές με περιορισμένες δυνατότητες ένταξης, νέους άνδρες σε συνθήκες κοινωνικής αβεβαιότητας, αδύναμους θεσμούς υποδοχής.
Το βασικό είναι να ξεχωρίσουμε τρία διαφορετικά ερωτήματα.
- Αυξάνει η συνολική μετανάστευση την εγκληματικότητα μιας χώρας;
- Αυξάνουν συγκεκριμένες μεταναστευτικές ομάδες συγκεκριμένες μορφές εγκληματικότητας;
- Ποιοι μηχανισμοί εξηγούν αυτές τις πιθανές διαφοροποιήσεις;
Η επιστημονική βιβλιογραφία δείχνει ότι η απάντηση στο πρώτο ερώτημα είναι γενικά αρνητική. Σε ορισμένες περιπτώσεις όμως η απάντηση στο δεύτερο μπορεί να είναι θετική. Και γι’ αυτό το τρίτο ερώτημα είναι το σημαντικότερο.
Όμως ας δούμε αυτές τις μελέτες.
1. "The Effects of Exposure to Refugees on Crime: Evidence from the Greek Islands" (European Economic Review, 2023).
Μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα μελέτη που αφορά στην Ελλάδα και τα Νησιά Ανατολικού Αιγαίου (προσφυγική κρίση) όπου οι ερευνητές χρησιμοποίησαν δεδομένα από ελληνικά νησιά και μια μεθοδολογία που προσπαθεί να εντοπίσει αιτιώδη σχέση μεταξύ εγκλημάτων - μεταναστευτικού.
Το βασικό εύρημα είναι πως όταν το ποσοστό των προσφύγων στον πληθυσμό ενός νησιού αυξήθηκε κατά 1 ποσοστιαία μονάδα, τα καταγεγραμμένα εγκλήματα στο νησί αυξήθηκαν κατά περίπου 1,7–2,5% περισσότερο από ό,τι θα αναμενόταν χωρίς αυτή την αύξηση προσφύγων.
Παράδειγμα. Ας υποθέσουμε ένα νησί με 100.000 κατοίκους και 1.000 καταγεγραμμένα εγκλήματα τον χρόνο. Αν έρθουν πρόσφυγες που αυξάνουν το ποσοστό τους στον πληθυσμό κατά 1 ποσοστιαία μονάδα (δηλαδή περίπου +1.000 άτομα), η μελέτη εκτιμά ότι τα εγκλήματα μπορεί να αυξηθούν περίπου από 1.000 → 1.017-25 εγκλήματα.
Δηλαδή 17 έως 25 επιπλέον καταγεγραμμένα εγκλήματα ανά 1.000 αρχικά εγκλήματα.
Η αύξηση αποδόθηκε κυρίως σε εγκλήματα που αποδίδονταν σε πρόσφυγες και όχι σε αύξηση εγκληματικότητας των ντόπιων. Αναφέρθηκαν αυξήσεις κυρίως σε εγκλήματα περιουσίας, επιθέσεις με μαχαίρι, βιασμούς, ενώ δεν βρέθηκε αύξηση σε όλες τις κατηγορίες εγκλημάτων.
2. "The Crime Effect of Refugees" (2022),
Η μελέτη αυτή προηγήθηκε της μελέτης ΄΄IZA Discussion Paper΄΄ (2025) που αναφέρθηκε παραπάνω. Αυτή βρήκε ότι η αύξηση του αριθμού προσφύγων συνδέθηκε με αύξηση καταγεγραμμένων εγκλημάτων στην Τουρκία. Η μελέτη χρησιμοποίησε διοικητικά δεδομένα και προσπάθησε να αντιμετωπίσει το γεγονός ότι οι πρόσφυγες δεν κατανέμονται τυχαία στις περιοχές της ενδοχώρας. Ωστόσο, οι ίδιοι οι συγγραφείς σημειώνουν περιορισμούς, όπως το ότι δεν μπορούσαν αρχικά να διαχωρίσουν πλήρως ποιο ποσοστό των εγκλημάτων προερχόταν από πρόσφυγες, ή γηγενείς, ούτε ποιοι ήταν τα θύματα (πρόσφυγες, ή γηγενείς).
3. Υπάρχουν και μελέτες (Γερμανία – πρόσφυγες 2015-2016), που βρίσκουν μικρές αλλά υπαρκτές επιδράσεις. Για παράδειγμα, οι δύο οικονομολόγοι Martin Lange & Katrin Sommerfeld μελέτησαν τη μεγάλη εισροή προσφύγων στη Γερμανία και βρήκαν ότι δεν υπήρξε άμεση μεγάλη αύξηση εγκληματικότητας, αλλά υπήρξαν ενδείξεις μικρής αύξησης μετά από ένα χρονικό διάστημα, ιδιαίτερα σε εγκλήματα περιουσίας και βίαια εγκλήματα.
Αυτές οι σχετικά λίγες μελέτες που λένε ‘’αυξάνει η εγκληματικότητα’’, βάζουν στο τραπέζι το ερώτημα, ‘’γιατί υπάρχουν οι μελέτες που λένε δεν αυξάνει η εγκληματικότητα’’;
Ο λόγος είναι γιατί συχνά εξετάζουν διαφορετικό πράγμα.
Παράδειγμα. Η μελέτη του Ιfo στη Γερμανία βρήκε ότι περιοχές με μεγαλύτερο ποσοστό αλλοδαπών δεν είχαν απαραίτητα υψηλότερη συνολική εγκληματικότητα κι αυτό δεν συγκρούεται απαραίτητα με τις παραπάνω μελέτες που λένε ‘’αυξάνει η εγκληματικότητα’’, διότι, άλλο «Η ύπαρξη μεταναστών σε μια περιοχή αυξάνει τη συνολική εγκληματικότητα;» και άλλο «Μια μεγάλη, ξαφνική προσφυγική εισροή υπό δύσκολες συνθήκες αυξάνει ορισμένα εγκλήματα;»
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Εάν θέλαμε να συνοψίσουμε όλα τα παραπάνω, το πιο επιστημονικά τεκμηριωμένο συμπέρασμα θα ήταν ότι δεν υπάρχει ισχυρή βάση για τη γενική θέση πως η μετανάστευση ως φαινόμενο οδηγεί αναπόφευκτα σε αύξηση της εγκληματικότητας.
Υπάρχουν όμως αξιόπιστες μελέτες που δείχνουν ότι συγκεκριμένες μορφές μετανάστευσης (ιδιαίτερα μαζικές και απότομες προσφυγικές ροές, με νέους άνδρες, κοινωνική αβεβαιότητα και αδύναμη ένταξη) μπορούν να συνδεθούν με αυξήσεις σε συγκεκριμένες κατηγορίες εγκλημάτων.
Δηλαδή η επιστήμη δεν επιβεβαιώνει ούτε το «Η μετανάστευση δεν έχει ποτέ καμία σχέση με εγκληματικότητα», ούτε το «Η μετανάστευση προκαλεί εγκληματικότητα».
Η πραγματική εικόνα βρίσκεται όχι στη μετανάστευση καθαυτή, αλλά στις συνθήκες μέσα στις οποίες αυτή πραγματοποιείται.
Η μετακίνηση ανθρώπων δεν αποτελεί από μόνη της ούτε αιτία εγκληματικότητας ούτε εγγύηση κοινωνικής ομαλότητας.
Το αποτέλεσμα κρίνεται από τον τρόπο με τον οποίο μια κοινωνία υποδέχεται, εντάσσει και διαχειρίζεται αυτή την αλλαγή.
Διότι τελικά το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι μόνο ποιος έρχεται, αλλά και τι κοινωνία τον υποδέχεται.
NAΛ
Μετανάστες κα εγκληματικότητα - Λινκ Μελετών
“Immigration and Crime in Comparative Perspective” (2025), στο Crime and Justice.
Μελέτη του ifo Institute (Γερμανία, 2025)
Justice in the Age of Crimmigration (2026)
"The Crime Effect of Refugees" (2022)