Ορθολογισμός και τρίχες

2018-08-28 20:46

Μερος 1ο

Ανέκαθεν ο άνθρωπος συντάσσεται με κάποια ιδεολογία - θρησκεία.

Σου λέει ο άλλος, ''πράττω αυτό διότι συνάδει ή επιβάλλεται από την ιδεολογία ή τη θρησκεία μου'' την οποία ασπάζομαι οικειοθελώς. Έτσι δικαιολογεί κάθε προδιάθεσή του, διαλέγοντας μέσα από μία μεγάλη γκάμα ιδεολογιών.  Ο άνθρωπος νομίζει ότι επιλέγει αντικειμενικά μεταξύ αυτών, ενώ στην πραγματικότητα, κάθε συμφωνία ή διαφωνία κάθε σύμπραξη ή αντίπραξη, είναι εντελώς υποκειμενική (συναισθηματική, επιθυμητική, κοινωνική). Γι αυτό και οι τόσες “αντικειμενικές" διαφωνίες.

Δεν υπήρχαν ανέκαθεν ιδεολογίες που να ικανοποιούν ΟΛΑ τα γούστα, διότι ως γνωστόν τα γούστα είναι τόσα όσα και οι άνθρωποι. Γι αυτό και κόβουμε και ράβουμε συνήθως τις ήδη υπάρχουσες φιλοσοφίες - θρησκείες - κοσμοθεωρίες, ερμηνεύοντάς τες κατά το δοκούν. Τις φέρνουμε δηλαδή στα μέτρα μας. Δικό μας χριστιανισμό, κομμουνισμό, φιλελευθερισμό, ινδουισμό, μουσουλμανισμό, ουμανισμό, φασισμό, σιωνισμό, αναρχισμό κλπ

Όμως οι ανάγκες για κάλυψη των διαφορετικών και πολυποίκιλων γούστων μας δεν καλύπτονται πλέον από το ξεχειλωμα των παλαιών ιδεολογιών Οπότε στην εποχή μας καταφέραμε και ξεφύγαμε από αγκυλώσεις και την ανάγκη ερμηνειών ΠΑΛΑΙΩΝ θρησκειών - φιλοσοφιών για να βολευτούμε. Έχουμε εφεύρει ΝΕΕΣ ιδεολογίες - θρησκείες, που τα συμπεριλαμβάνουν όλα όπως :

Μερος 2ο

- Τον αγνωστικισμό, στον οποίο αρέσκονται οι έχοντες μεταφυσικές αναζητήσεις αλλά δεν είναι δυνατό να ''ακολουθήσουν '' κάποια συγκεκριμένη μεταφυσική ιδεολογία, από απροθυμία να είναι συνεπείς σε αρχές και κανόνες! Αυτοί τα βρίσκουν με τον εαυτό τους αυτοπροσδιοριζόμενοι ως αγνωστικιστές. Δηλαδή ως ''ίσως, κάτι, κάπου, κάποτε, μάλλον''. Κατά κανόνα, χλιαροί έως εμετικά αδιάφοροι ως προς κάθε είδους αξία, εκτός ή εντός εαυτού.

- Τον ορθολογισμό. Την πίστη στη λογική του υποκειμένου που δεν είναι ‘’επιθυμία’’ και δεν είναι ‘’συναίσθημα’’. Ως ορθολογικό όμως λόγο, ορίζουμε όλοι το ΔΙΚO μας ορθό λόγο. Τη δικιά μας ΛΟΓΙΚΗ σκέψη! Υποστηρίζουμε δε ότι ο δικός μας ορθός λόγος, είναι ορθός διότι δεν είναι ‘’επιθυμία’’ και δεν είναι ‘’συναίσθημα’’. Είμαστε σίγουροι, ότι ο δικός μας λόγος είναι πραγματικότητα. Τώρα, το πως κάποιος μπορεί και καταλαβαίνει αν ο ορθός του λόγος ΔΕΝ είναι προϊόν της επιθυμίας, του συναισθηματισμού, ή του περιβάλλοντός του, αυτό είναι αντικείμενο της επιστήμης της ψυχιατρικής να το εξιχνιάσει. Υπάρχουν τόσοι ‘’ορθοί λόγοι’’, τόσες ‘’λογικές’’, όσα και τα σκεπτόμενα υποκείμενα.

Μερος 3ο

Πολλές φορές όταν κουβεντιάζω με κάποιον, μου πετάει το φοβερό του επιχείρημα-θέση “ααα… εγώ είμαι ορθολογιστής!”.

Δηλαδή “εγώ πατάω στη λογική, είμαι λογικός άνθρωπος, όχι συναισθηματικός, επιθυμητικός, φαντασιόπληκτος,’’ (όπως εσύ).

Απ’ εκεί και πέρα, με ύφος Πρωταγόρα, αυτός ο λογικός αντιμετωπίζει με ‘’συμπόνια’’ εσένα τον καημένο ονειροπαρμένο. Αυτός εξ ορισμού (αφού το δήλωσε ντε), πατά στη λογική. Ενώ εσύ είσαι αιθεροβάμων! (αφού πρόλαβε και σε χαρακτήρισε, λες και είναι ο εγγονός του Φρόυντ!)

Μερος 4ο

Επαναληψη.

Ορθολογισμός είναι πίστη στον εαυτό μας. Ξεκινά με τον Ντεκὰρτ ο οποίος μεταφέρει τὴν ἀλήθεια ἀπ’ ἔξω (μεταφυσική), μέσα στὸν ἄνθρωπο. ‘’Σκέφτομαι άρα υπάρχω’’. Η σκέψη μου ενθρονίστηκε στο πιο ψηλό βάθρο. Ό,τι άλλο, εκπορεύεται από αυτή. Η ύπαρξή μου, η αλήθεια, το ψέμα, το καλό, το κακό, … όλα. Κάθε ένας όμως έχει και άλλη σκέψη. Άλλη, ύπαρξη, αλήθεια, ψέμα, καλό, κακό κλπ.   

Αυτό είναι η απόλυτη ὑποκειμενοποίηση της ἀλήθειας. Αλήθεια είναι αυτό που μου λέει η σκέψη μου. Δε πα να λένε οι ψυχίατροι και οι ψυχολόγοι! Ποιος ακούει! Εμείς πιστεύουμε - εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας. Τη λογική μας.

Και αυτή την πίστη στον εαυτό μας, οι δυτικοί άνθρωποι, τη θεωρούμε απόλυτα λογική πράξη, ενώ την πίστη κάποιου πχ Τζιχαντιστή στο θεό του, τη θεωρούμε ως παράλογη. Αντιπαραβάλουμε, την πίστη σε κάτι εντός εαυτού με την πίστη σε κάτι εκτός εαυτού και συμπεραίνουμε ότι η πίστη στον εαυτό συνιστά ‘’λογική’’ πράξη ενώ η πίστη σε κάτι έξω από τον εαυτό δε συνιστά ‘’λογική’’ πράξη. Λες και για κάποιο λόγο, το ‘’ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ότι η αλήθεια είναι μέσα μου’’, είναι εντελώς ορθολογιστικό, ενώ το ‘’ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ότι η αλήθεια είναι έξω μου’’, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ορθολογιστικό. Παρότι και τα δύο τα ΣΚΕΦΤΗΚΑ εγώ! Και τα δύο είναι κατασκευάσματα του ίδιου μυαλού. Το πρώτο δικιά μου σκέψη και το δεύτερο δικιά μου σκέψη. Και τα δύο προβολές επιθυμιών και παθών.


 

Μερος 5ο

Όμως, εφόσον κάθε άνθρωπος έχει και μια ''ορθολογική'' άποψη, έτσι και τα συλλογικά υποκείμενα, οι κοινωνίες δηλαδή, διαμορφώνουν και αυτές τις ‘’ορθολογικές’’ τους απόψεις.

Εφόσον λοιπόν ορθολογισμός είναι υποκειμενικός και ορίζεται ως τέτοιος κάθε φορά από το υποκείμενο που ''συλλογάται'', ε, τότε πως στερούμε το δικαίωμα των τζιχαντιστών (λόγου χάριν) να είναι και αυτοί ''ορθολογιστές''!

Λέω λοιπόν χτες σε ένα φίλο μου, γιατί πιστεύεις ότι ο δυτικός κόσμος έχει δίκιο και ο μεσανατολικός (μουσουλμανικός) άδικο. Αφού και αυτοί όπως και μεις φρονούμε ορθολογιστικώς (σύμφωνα με τα παραπάνω).

κάθε άνθρωπος σκέφτεται (άρα υπάρχει)  ----> κάθε άνθρωπος ορθολογιστής ----->  κάθε κοινωνία ορθολογιστική ----> τζιχαντιστές = ορθολογιστές

Μερος 6ο

Τι είναι ορθολογικό και δίκαιο τελικά; To δικό μου, το δικό σου του άλλου; To σύγχρονο, το παλαιό, το παμπάλαιο; To δυτικό, το μουσουλμανικό, το ινδουιστικό, το βουδιστικό, το κομφουκιανιστικό; To αναρχοφασιστικό, το  δεξιό φασιστικό, το αριστερό φασιστικό; Ποιο;

Επίτηδες δεν ανέφερα χριστιανικό, μιας και αυτό συμπεριλαμβάνεται στο ''δυτικό''.

Αυτές οι απορίες αφορούν φυσικά μόνο όσους χρησιμοποιούν συχνά την έννοια του ορθολογισμού, της κοινής λογικής και του δικαίου στις συνομιλίες τους και ίσως να ήθελαν μια προσέγγιση με λιγότερη αχρειότητα από αυτήν την δικιά τους άκρως ορθολογική.

Με βάση τα παραπάνω, πόσο ορθολογικός  είναι ο ορθολογισμός μας.

 

Μέρος 7ο

Κάποιοι έξυπνοι θα αντιδράσουν και θα πουν, ‘’Αυτοί (οι ανατολίτες μουσουλμάνοι είναι προκατειλημένοι, βιασμένοι και το μυαλό τους είναι ανελεύθερο, είναι ιδεολήπτες, και θρησκόληπτοι  κλπ).

Αυτά όλα είναι εξαιρετικά αστεία ως επιχειρήματα, διότι απαντώνται σε όλο το δυτικό κόσμο σε απίστευτη ομοιότητα.

Όταν λέμε κοινωνία στὴ δύση, δὲν ενοούμε τίποτα άλλο παρὰ ένα συμβόλαιο. Ένα κοινωνικὸ συμβόλαιο. Θεσμοί και νόμοι, χειρότεροι από οποιαδήποτε θρησκεία! Θεσμοί και νόμοι για τους οποίους έχουμε πειστεί ότι εμείς τους εφήυραμε ορθολογικώς, απλά και μόνο επειδή εμείς τους σκεφτήκαμε.

Λογικά και αντικειμενικά και όχι υποκειμενικά και συναισθηματικά.

Οοοοχι, δεν θελήσαμε τη διασφάλιση των ατομικών μας επιθυμιών - δικαιωμάτων! Οι θεσμοί προέκυψαν από αντικειμενική σκέψη. Αληθινή. Ορθό λόγο. Όχι πάθος, επιθυμία, ωφελιμισμό, συναισθηματισμό, υποκειμενικότητα κλπ. Διότι αν παρ’ ελπιδα συμβαίνει αυτό, τότε (εξ ορισμού) πάει περιπατο ο ορθολογισμός μας. Έχει πειστεί ο Άγγλος, ότι η απόφαση να καταδώσει τον πατέρα του (που πχ παρκάρει παράνομα) είναι δική του απόφαση (ορθολογική). Ενώ του ανατολίτη (να καλύψει τον πατέρα του) είναι μη ορθολογική.

Με ποια λογική το ένα είναι ορθόν και λογικόν (ορθολογικόν) ενώ το άλλο είναι λάθος και μη λογικόν?

Αφού και τα δύο, ανθρώπινα μυαλά τα σκέφτηκαν (και μάλιστα εντελώς επιθυμιτικά και συναισθηματικα).

Και αν ο άγγλος πράτει στο πλαίσιο ενός κοινωνικού συμβολαίου που διασφαλιζει το ατομικό μου δικαίωμα να ΘΕΛΩ να περπατώ σε ανοιχτό δρόμο, ε τότε και ο ανατολίτης πράττει στο πλαίσιο ενός κοινωνικού συμβολαίου (θρησκείας) που διασφαλιζει το ατομικό μου δικαίωμα να ΘΕΛΩ να μη με καταδώσει το παιδί μου.

Και αν το ένα μυαλό (ανατολίτη) είναι επηρεασμένο από τη θρησκεία, ε, και το άλλο μυαλό του δυτικού είναι επηρεασμένο από τη θρησκεία (θεσμοί).

ΝΑΛ