Ποιητική Συλλογή ‘’Ο Καρυδοσπάστης’’

2018-02-14 10:50

Ποιητική Συλλογή

‘’Ο Καρυδοσπάστης’’


 



2018




 

Θεός PHYLAXi

Π. 01  - 31 Ιαν 2018

 

Μας πρήξαν τα συκώτια μας

με την καλλιτεχνία,

ή μας νομίζουνε χαζούς,

ή πάθαν αμνησία.

 

Που την κληρονομήσανε,

τόση ευαισθησία,

έσπασε το βλακόμετρο,

απ' την υποκρισία.

 

Άμα γκρεμίζεις εκκλησιές,

είναι ιδεολογία,

μα αν γκρεμίσεις έκτρωμα,

είναι θρησκοληψία.

 

Στο σοβιετιστάν αν θυμηθείς,

φιλότεχνα αγρίμια,

σταυρούς, εικόνες πάτησαν,

τα κάμανε συντρίμμια.

 

Κάνανε disco τους ναούς,

πολιτισμός φευγάτος,

με ανθρώπινα ερείπια,

αυτός είναι γεμάτος.

 

Θέλουμε και στη χώρα μας,

να κάνουμε τα ίδια,

χορτάσαμε με πρόοδο,

και τόνους βελανίδια.

 

Τους Έλληνες νομίσανε,

πως είναι όλοι γίδια.

Ξεχνούν πως μένει μια μαγιά,

μέσ’ απ' τ’ αποκαΐδια,

σηκώνεται, ανασταίνεται

και στέλνει στα τσακίδια.


Κάψε ανθρώπους ζωντανούς,

αυτό είναι ελευθερία,

μην ακουμπάς το έκτρωμα,

που 'στησε η αληταρία.

 

Ότι σκεφτεί η κούτρα μας,

σήμερα έχει αξία,

τέχνη ειν’ η φαυλότητα,

σ' όλο το γαλαξία.

 

Αν σου αρέσει φίλε μου,

η ομορφιά της τέχνης,

το νόημα της ύπαρξης,

τα όρια της σκέψης,

 

υπάρχει αριστούργημα,

αν θες να προστατέψεις.

 

Ο αγέννητος ο άνθρωπος,

αιώνιο έργο τέχνης,

άμα πρεμούρα σε ‘πιασε,

για κάτι να παλέψεις.

 

Επίμετρον, άκρως λαϊκίστικον, χλευαστικόν και εμετικόν, ήτοι, ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΙΚΟΝ! άκρως καλλιτεχνικόν!

 

Ένα φράγκο η βιολέτα,

τσιγκολελέτα, τσιγκολελέτα,

τέτοιους PHYLAX, φτιάχνω εγώ,

συχνά στην τουαλέτα.

 

ΝΑΛ

 

 

 

 

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

Π. 02 - 3 Φεβ 2018

 

Όνομα ξένο έγινε,

ο πιο τρελός σου πόθος,

βαθιά μέσα σου το 'ξερες,

πάντα ότι ‘σαι νόθος.

 

Γείτονα σε λυπόμαστε,

που ιστορικό δεν έχεις,

Ελλάς, γαϊδουρόδενε,

παρά μετά να τρέχεις.

 

Φίλε μας, είσαι πονηρός,

μ' ακόμα κι αν βελάξεις,

τώρα ειν’ η ώρα η καλή,

τ' όνομα να αλλάξεις.

 

Τ' όνομα είναι ταυτότητα,

και η ψυχή των όντων,

ο σύνδεσμος των ζωντανών,

μετά των απελθόντων.

 

Δικαίωμα δεν έχουμε,

προγόνους να ξεχνάμε,

τ’ όνομα που μας έδωσαν,

ας μην το ξεπουλάμε.

 

Σιγά σιγά το πίστεψαν,

πως είναι Μακεδόνες,

σιγά σιγά ξεχάσαμε,

πως ζούμε εδώ αιώνες.

 

Ράσα δεν κάνουν τον παπά,

θα 'πρεπε να γνωρίζει,

κάθε λαός τη μοίρα του,

μόνος του την ορίζει.

 

Έτσι αφήσαμε κι εμείς,

ότι ήτανε δικό μας,

και μας τραβούν τώρα τ' αυτί,

γαμώ το κέρατό μας.

Μέσα στο γλέντι το πολύ,

μέσα στα τσιφτετέλια,

πουλήσαμε την αρχοντιά,

και γίναμε για γέλια.

 

Μας θάμπωσαν μας τύφλωσαν,

προόδου καθρεφτάκια,

γίναν αυτοί λυκόσκυλα,

κι εμείς τα κουταβάκια.

 

Φουσκώσαμε και σκάσαμε,

στα πλούτη και τα κάλλη,

η ξιπασιά μας έμεινε,

και μια κοιλιά μεγάλη.

 

Κληρονομιά θελήσαμε,

καθένας μας ν' αφήσει,

μόνο ότι στο στόμα μας, (κι αλλού)

μπορεί να εισχωρήσει.

  

Μεσ’ τη ζωή πιστέψαμε

πως ένας είναι ο ρόλος μας,

ότι φάμε, ότι πιούμε,

κι ότι αρπάξει ο κώλος μας.

 

Πατρίδα και ονόματα,

δεν έχουνε αξία,

έθνος, μη λες, θα πάθουμε,

καμιά αναφυλαξία.

 

Τα έθνη όλα αδέρφια μας,

τρέλα και φαντασία,

τουλούμπες ομοιόμορφες,

σ’ άλλη συσκευασία.

 

Απ’ την πολλή ονείρωξη,

πέσαμε σ’ αφασία,

μη μας ξυπνάς απότομα

απ’ την υπνοβασία.

 

Όλοι όμως το ξέρουμε,

πως και γι’ αυτό το χάλι,

το ψάρι, όσο κι αν φταίξαμε,

βρωμάει απ’ το κεφάλι.

 

Υπάρχουνε εδώ πολλοί

στη χώρα μας προδότες,

συνόκαιρο είναι της φυλής,

να ζει με εξωμότες.

  

Λυμαίνονται τον τόπο αυτό,

γεμάτοι αλαζονεία,

να ζει κανείς ή να μη ζει,

σ' αυτή τη κοινωνία.

 

Αγάπησαν και λάτρεψαν,

πλούτη και εξουσία,

άρχοντες και λαϊκοί,

σε ανίερη συνουσία.

  

Είναι γραμμένο στου Έλληνα,

βαθιά ως το μεδούλι,

έχουνε μείνει αρκετοί,

που δεν γενήκαν δούλοι.

 

Μπορούνε κι οι υπόλοιποι,

κεφάλι να σηκώσουν,

μα πρέπει μεσ’ στα στήθια τους,

βαθιά ντροπή να νιώσουν.

 

Γιατί είναι όντως θλιβερό,

κληρονομιά μεγάλη,

να παίρνουνε οι χτεσινοί,

να κάνουν καρναβάλι.

 

Θαρσείτε όμως, οι Έλληνες,

ακόμα κι αν κοιμούνται,

θεριά είναι αλλοπρόσαλλα,

όλοι αυτό φοβούνται.

 

Ξυπνάνε απ’ το λήθαργο

σηκώνονται βρυχιούνται,

μέσα από τις στάχτες τους,

πάντα ξαναγεννιούνται.

 

ΝΑΛ

 

 

 

 

ΦΑΣΙΣΜΟΣ

π.03 - 5 Ιαν 2018

 

Ο φασισμός να ξέρετε,

δεν είναι ιδεολογία,

είναι διάθεση ψυχής,

είναι παθολογία.

 

Είναι πάθος ανθρώπινο,

από τα πιο μεγάλα,

η τύφλωση της λογικής,

και του μυαλού η γυάλα.

 

Είναι ασθένεια του νου,

και  της καρδιάς συνάμα,

για να γλυτώσει ο ασθενής,

πρέπει να γίνει θάμα.

 

Είναι να ερωτεύεσαι,

κάθε δική σου γνώμη,

είναι να μη μπορείς ποτέ,

να πεις ένα συγνώμη.

 

Είναι όταν τα ρόπαλα,

τα ‘χεις για ψωμοτύρι,

όταν τη βία σκέφτεσαι,

κάτι σε διεγείρει.

 

Είναι ποτέ να μη μπορείς,

άποψη να αλλάξεις,

όταν με βία προσπαθείς,

τους άλλους να διδάξεις.

 

Είν’ όταν για τους δυνατούς,

πελώριο μίσος βγάνεις,

μα άμα γίνεις σαν κι αυτούς,

τα ίδια πάντα κάνεις.

 

Είναι να κλαις αδύναμος,

σε μια γωνιά της στάνης,

να σφάζεις όλα τα αρνιά,

όταν γενείς τσοπάνης.

 

Είναι να είσαι πονηρός,

και να μην έχεις μπέσα,

για να πετύχεις το σκοπό,

ν’ αγιάζεις και τα μέσα.

 

Δήθεν με αισθήματα αγνά,

ιδέες περιβάλλεις,

πόθος σου είναι ο πιο κρυφός,

με βία να επιβάλεις.

 

Είναι με πάθος ν’ αγαπάς,

τη γνώμη τη δική σου,

μέσα τους, όλοι γύρω σου,

να κράζουν, άει  γαμήσου!

 

Κι αν άλλοθι βρήκες καλό,

πως είσαι αδικημένος,

να ξέρεις έτσι ξεκίνησε,

κι ο Χίτλερ ο καημένος.

 

Όσοι καθρεπτιστήκαμε

στα παραπάνω λόγια,

ας χτίσουμε με πράξεις πια,

ανώγεια και κατώγια.

 

Κι αν κάποιο έχεις ελάττωμα,

της παραπάνω λίστας,

σκέψου το ενδεχόμενο,

να ‘σαι και συ φασίστας.

 

 ΝΑΛ

 

 

 

Αγάπες και λουλούδια

π.04 - 14 Φεβ 18

 

Όταν σου λέω σ' αγαπώ,

να ξέρεις σου εξαγγέλλω,

για την αγάπη μου αυτή,

δούλο εγώ σε θέλω.

 

Θυσία εγώ δε γίνομαι,

χωρίς να περιμένω,

πως κάποια μέρα στέφανο,

θα μου 'χουνε πλεγμένο.

 

Τζάμπα εγώ ματάκια μου,

ποτέ δεν αγαπάω,

αυτό που θέλω στη ζωή,

να κάνεις προσδοκάω.

 

Προέκτασή μου ζωντανή,

και πάθος μου μεγάλο,

για να κολλήσεις πάνω μου,

θα σ’ αγαπήσω κι άλλο.

 

Εγώ υπάρχω μοναχά,

ζωή εσύ δεν έχεις,

γι αυτό αγάπη μου γλυκιά,

καλό είναι να προσέχεις.

 

Και την αγάπη μου αυτή,

μη μου τη 'νε προδώσεις,

γιατί βαθιά στα σπλάχνα σου,

τα νύχια μου θα νοιώσεις.

 

Κρίμα που δεν κατάλαβες

ότι δεν έχεις λόγο,

εγώ κι ο Κρόνος μοιάζουμε,

κι εγώ εσένα τρώγω.

 

και για να ευθυμήσουμε, μετά το θλιβερό ποιηματάκι,

μπόνους ένα ακόμα, από άλλο μεγάλο καλλιτέχνη (Σταρόβας)

 

Την αγαπάω φίλε μου,

δεν ξέρω τι να κάνω,

αν με αφήσει κάποτε,

μπορεί και να πεθάνω.

 

Πήγαινε να γίνεις πούστης,

να μην το χωράει ο νους της.

 

ΝΑΛ

 

 

 

 

 

Μεταξένια κοινωνία

π. 05 - 23 Φεβ 2018

 

Μέρος 1ον

Μεταξένιοι άνθρωποι

 

Αλλάξανε οι εποχές,

ήρθανε νέα ήθη,

και το παλιό φιλότιμο,

το σκέπασε η λήθη.

 

Όλοι νομίζω μου χρωστούν,
που υπάρχω κάνω χάρη,
όλες οι νιες τρελαίνονται,

ποια θα με πρωτοπάρει.

 

Δουλειά να με παρακαλούν,
κι αέρα να μου κάνουν, 
αυτά που αξίζω εγώ,
οι άλλοι δεν τα φτάνουν.

 

Όλοι να με θαυμάζουνε,

και να με αγαπούνε,

ανάγκη έχω ο νάρκισσος,

όλοι να μ’ εκτιμούνε.

 

Γιατροί να με φροντίζουνε 
για μένα να πασχίζουν,
μέχρι τα ενενήντα μου,
το χάρο να εμποδίζουν.

 

Γιατρούς να επισκέπτομαι,

πολλές φορές το μήνα,

νομίζω έτσι ο δυστυχής,

πώς γλύτωσα το μνήμα.

 

Καβάτζα έχω φάρμακα,
μην τύχει και ξεμείνω,
αν πιάσει πονοκέφαλος, 
Θεέ μου τι θ’ απογίνω;

 

Σύνταξη να ‘χω παχυλή,

για να βιοπορίσω,   

είκοσι χρόνια μόχθησα,

ογδόντα πως θα ζήσω;

 

Και το ψυγείο διατηρώ, 
εγώ πάντα γεμάτο, 
φαγιά να έχω μπόλικα,
και το μυαλό χορτάτο.

 

Ασπρίσανε τα χέρια μου,
απ' την πολλή χλωρίνη,
μικρόβια δε έχω πια,
τα σκότωσα τα κτήνη.

 

Αλίμονο αν ξεχαστώ,
να πάρω βιταμίνη, 
θα αδυνατίσει ο οργανισμός,
με πιάνει σκοτοδίνη.

 

Προϊόντα οικολογικά,
μονάχα αγοράζω, 
στο παλατάκι μου ποτέ,
σαβούρα εγώ δε βάζω.

 

Ημερομηνία λήξεως,

ελέγχω και στ' αλάτι,

μην τύχει αυτοί οι άσχετοι,

νομίσουν για χωριάτη.

 

Τους μεταξένιους γύρω μας,

εύκολα ξεχωρίζεις,

στη πρίζα είναι διαρκώς,

σε κάνουν να νομίζεις.

 

Μέρος 2ον

Μεταξένια παιδιά

 

Εμένα τα παιδάκια μου,

είναι καλοθρεμμένα,
στη γυάλα τα ‘χω βάλει εγώ,
να ζουν προστατευμένα.

 

Σε επαφή δεν έρχονται,

με άλλους κοινούς ανθρώπους,

αρρώστιες μην κολλήσουνε,

μακριά κι απ' τους προσκόπους.

 

Στο τέλος παν στην εκκλησιά,

θα μεταλάβουν πρώτα,

οι άλλοι, όλοι τους βρωμούν,

κι όποιονε θέλεις ρώτα.

 

Στο μπούλινγκ, θα το ξέρετε,

πόλεμο έχω ανοίξει,

αυτό το πριγκιπόπουλο,

κανείς δε θα τ’ αγγίξει.

 

Μην πληγωθεί η καρδούλα του

και πάθει το καημένο,

το σύμπαν όλο γύρω του,

χαλιά είναι στρωμένο.

 

Κι άμα στο μέλλον το σκληρό,

θα πάει φανταράκι,

φαΐ θα του πηγαίνω εγώ,

μέσα στο ταπεράκι.

 

Όπως θα καταλάβατε,

κι έχετε διαπιστώσει,

όσο ο χρόνος κι αν περνά,

όσο κι αν μεγαλώσει,

απ’ τη βλαμμένη μάνα του,

ποτέ δε θα γλυτώσει.

εκτός κι αν χάροντας,

την πάρει και το σώσει.

 

ΝΑΛ

 

 

 

Αγάπες και λουλούδια Νο2

π. 06 - 17 Μαρ 2018

 

Αφού πρώτα κατάντησε,

στο στόμα καραμέλα,

γλυκά η αγάπη ρούφηξε,

το αίμα μας σα βδέλα.

 

Αγάπη που, αλίμονο,

να ξεπληρώσεις πρέπει,

αγάπη που μ’ ένα κουμπί,

σε δούλο μετατρέπει.

 

Νομίζουμε οι αφελείς,

η αγάπη είναι πράγμα,

μα είναι σφάλμα λογικής,

και του εγώ το φράγμα.

 

Είναι να ντύνεις τους φτωχούς,

να τρως με τους ζητιάνους,

μαζί με παρακατιανούς,

και με πρωτευουσιάνους.

 

Τον άρρωστο να συμπονάς,

να ζεις με μετανάστες,

με τους τσιγγάνους αδερφός,

και τις ψηλές τις κάστες.

 

Παρέα να 'χεις κοσμικούς,

και άθεους και ψώνια,

μαζί με τους θρησκευτικούς,

αναρχικούς, κωθώνια.

 

Εγκληματίες και εχθρούς,

ηλίθιους και βλάκες,

αδύνατους κι αναιμικούς,

μα και χοντρούς με μπάκες.

 

Δεν είναι αγάπη να ‘γαπάς

μόνο φωτομοντέλα,

αγάπη τέτοια έχουνε,

κι οι κάφροι στα μπουρδέλα.

 

Όχι αυτόν που σου 'ταξε,

μαζί σου να σαλπάρει,

αλλά κι αυτόν που θα 'θελε,

το κτήμα να σου πάρει.


Εύκολο είναι ν’ αγαπάς,

όταν σε αγαπούνε,

αξία έχει να πονάς,

γι αυτούς που σε μισούνε.

 

Μαζί να κλαις είν' εύκολο,

με το δυστυχισμένο,

δύσκολο είναι να γλεντάς,

με τον ευτυχισμένο.

 

Το συγγενή που σε μισεί,

αυτόν που σε ζηλεύει,

το γείτονα που ασχημονεί,

κι αυτόν που σε ληστεύει.

 

Το σπλάχνο που δεν άκουσε,

ποτέ τη συμβουλή σου,

τον σύζυγο που κάποτε,

αγάπησες θυμήσου.


Επίμετρον

 

Κι αν όλα αυτά νομίσαμε,

ασήκωτο φορτίο,

ίσως τη ζήση μας αυτή,

την πήραμε γι’ αστείο.

 

Αν πάλι όμως σοβαρά,

το ρόλο έχουμε πάρει,

βαθιά πρέπει στα σπλάχνα μας,

να χώσουμε ένα φτυάρι.

 

Φτυάρι που σκάβει άνετα,

μες το παχύ σκοτάδι,

τη φλόγα να ξεθάψουμε,

να κάψουμε τον Άδη.

 

NAΛ

 

 

 

 

Επειδή τώρα τελευταία υπάρχει γύρω μας πολύς πατριωτισμός και ηρωισμός, ας δούμε λίγο ποιητικά το θέμα …

 

Ήρωες και πατριώτες

π. 07 - 24 Μαρ 2018

 

Ο πατριώτης είν’ αυτός,
που έχει προσπαθήσει,
χώρα να χτίσει δυνατή,
σε ειρήνη έχει μοχθήσει,
για να μην χρειαστεί ποτέ, 
γι αυτήν να πολεμήσει.

 

Όχι αυτός που το στρατό,
νόμιζε χαμαλίκι,
και τώρα πάει πόλεμο,
από τσαμπουκαλίκι.

 

Βύσμα κι αν έχει δυνατό,
όσο κι αν τον συμφέρει,
τον στρατιώτη γιόκα του,
κοντά του δε θα φέρει.

 

Δεν είν' αυτός που μια φορά, 
θα πάει να πολεμήσει,
μα αυτός που καθημερινά,
τον καναπέ θ’ αφήσει.

 

Μάχη όποιος δίνει στη ζωή,
για τη δικαιοσύνη,
για να στηρίξει αδύναμους,
να πολεμήσει κτήνη.

 

Δεν είν’ αυτός που στα δεινά,
όλους τους άλλους βρίζει,
μα αυτός που στις αναποδιές,
αδιάφορα σφυρίζει.

 

Ήρωας είναι αυτός,
που σήμερα επιλέγει,
το γείτονα να σεβαστεί,
τον άλλο να μη κλέβει

 

Αυτός που δεν πουλήθηκε, 
στο κόμμα το δικό του,
αυτός που δεν προστάτεψε,
μόνο τον εαυτό του.

 

Αυτός που δεν αφέθηκε,
στο δημόσιο ν’ αράξει,
μ’ αυτός που ονειρεύτηκε,
το κόσμο να αλλάξει.

 

Αυτός που δε προτίμησε,
με σύνταξη να ζήσει,
και των παιδιών του άκριτα, 
το μέλλον να στερήσει.

 

Με κίνδυνο να πληγωθεί,
να πάρει την ευθύνη,
να μη κοίτα τη βόλεψη,
να χαίρει στην οδύνη.

 

Η φιλαυτία του ποτέ,
δε θα τον ξεγελάσει,
ακόμα κι αν κυνηγηθεί,
ακόμα κι αν πεινάσει.

 

Αυτός είναι ο ήρωας,
αυτό είν' αντρειοσύνη,
αυτός ο Έλληνας μπορεί,
εχθρό ν' απομακρύνει.

 

Όλοι οι άλλοι είμαστε …
''μαγκιά κλανιά κι απόστημα και κώλο φινιστρίνι''

 

ΝΑΛ

 

 

Συναισθηματισμός

π. 08 - 15 Aπρ 2018

 

Μια μαύρη τρύπα στην ψυχή, συναισθηματισμός μου,
αυτός είναι υπεύθυνος, για τα κακά του κόσμου.

Ότι, είναι γύρω αληθινό, με δύναμη ρουφάει,
κάθε ελπίδα για ζωή μ’ επίγνωση, σκορπάει.

Η κοινωνία, ο διπλανός, το άδικο της πλάσης,
τα δάκρυά μου ποταμός και κύματα θαλάσσης.

Αγανακτώ κι εξίσταμαι για το μυαλό των άλλων,
είμαι το πιο φιλότιμο ζώο στο περιβάλλον.

Θύμα μαζί και έρωτας, της μαύρης μου της μοίρας,
και μυξοκλαίω και θρηνώ, ως το βαθύ το γήρας.

Χιλιόμετρα οι αγαπιές και τόνοι καλοσύνης,
σκέτη τροφή εγωισμού και κομπορρημοσύνης.

Με γλυκερή χαζοχαρά, αν φτάσω και γεράσω,
είναι μάλλον που νόμισα, το χάρο θα γελάσω.

Γιατι όταν γνέψει και αυτός πως θα ‘ρθει να με πάρει,
τότε όλο το είναι μου, θαρρώ πως θα φρικάρει.

Και τότε θα φανερωθεί, πως κι η χαρά ήταν ψέμα, 
μα τώρα ανοίξαμε θαρρώ, πολύ μεγάλο θέμα.

Και πως να το παραδεχθώ, πως στη ζωή ετούτη, 
μου φτιαξ’ ο συναισθηματισμός, ένα μυαλό κουρκούτι.

Τέτοια αρρώστια της καρδιάς, τέτοια νεοπλασία,
αποστασία απ’ τη ζωή, γλυκιά ευθανασία.

Έζησα μέσα σ’ όνειρο, μια ωραία φαντασία,
για επέκεινα δεν έκανα, καμιά προετοιμασία.

NΑΛ

 

 

Νάρκισσος

π. 08 - 21 Απρ 2018

 

Η πιο πιστή συντροφιά μου,

ειν’ αυτή η σιγουριά μου,

προκατάληψη γλυκιά μου,

στον καθρέπτη η αφεντιά μου.

 

Έρωτα έχω μεγάλο,

με τη γνώμη που προβάλλω,

πρέπει να την επιβάλλω,

όλα να τα μεταβάλλω,

 

Πουθενά εγώ δε σφάλλω,

τίποτα δεν αναβάλω,

και πολύ το αμφιβάλλω,

σαν εμένα να ‘βρω άλλο.

 

Σ’ όλα έχω απαντήσει,

ο Θεός με ‘χει φωτίσει,

προικισμένος απ’ τη φύση,

ποιος τολμά να διαφωνήσει,

αν δε θέλει να θρηνήσει.

 

Έχω τόση εμπιστοσύνη,

στη δικιά μου αξιοσύνη.

 

Θέλω, το ομολογώ

όλους να χειραγωγώ.

 

Ο πιο έξυπνος στη πόλη,

όλοι οι άλλοι ονειροπόλοι.

 

Λένε, έχω  πάρει μέντα,

κι έχω τη δική μου ατζέντα.

 

Oι μισοί με λεν καργιόλη,

κι όλοι οι άλλοι χαζοβιόλη.

 

Δεν κοιτώ γιορτή και σχόλη,

για να σφίξουνε οι κώλοι.

 

Τα ‘χω όλα κανονίσει,

το μαχαίρι ακονίσει,

κάνω ότι μου καπνίσει,

κανείς δε θα μ’ εκθρονίσει,

με τη δόξα έχω μεθύσει.

 

Φτάνει να τ’ αποφασίσω,

και το χάρο θα νικήσω,

δυνατούς θα προσκυνήσω,

τους αδύναμους θα σκίσω,

φτάνει δόξα ν’ αποκτήσω.

 

Ισχυρούς θα κάνω φίλους ,

και τους άλλους υπαλλήλους,

στην πυρά τους αντιζήλους,

έχω τρόπους καταλλήλους.

 

Ειν’ το πείσμα μου επίσης,

‘’ου με πείσεις καν με πείσης’’!

 

Νάρκισσο κι αν προσπαθήσεις

δε μπορείς να τον νικήσεις,

λένε οι δημοσκοπήσεις.

 

Ούτε σκέφτομαι πιο πέρα,

ότι θα ‘ρθει κάποια μέρα,

σηκωτό πως θα με πάνε,

τα σκουλήκια να με φάνε.

 

ΝΛ

 

 

 

 

 

 

Ο Mυρμηγκολέων

π. 09 - 22 Απρ 2018

 

Τα δάκρυα έχω εύκολα,

συγκίνηση μεγάλη,
ζω συνεχώς σε όνειρο,
μέσα σε παραζάλη.

 

Σε όνειρο που έφτιαξα,
στ’ ανώριμο μυαλό μου,
και πίστεψα γι αληθινό,
με τον εγωισμό μου.

 

Αγάπη μέσα μου πολύ,
νομίζω ότι έχω,
μα απ' την πραγματικότητα,
παρά πολύ απέχω.

 

Μαύρο φίδι που δάγκωσε,
όποιον δε συμφωνήσει,
μ’ αυτά που η αγάπη μου,
να κάνει θα ζητήσει.

 

Έχω πλατύ χαμόγελο,
πάντα ζωγραφισμένο,
κι ένα μυαλό στα ψέματα,
και πάθος βουτηγμένο.

 

Νομίζω πως απέκτησα,
πείρα και σωφροσύνη,
δικό μου έχω ορισμό,
για τη δικαιοσύνη.

 

Το φόβο, την τρομάρα μου,
καθήκον ονομάζω,
αντρειοσύνη, λεβεντιά,
εύκολα θυσιάζω.

 

Κάνω πως δεν κατάλαβα,
κάτι μέσα παλεύει,
σύμβουλος μόνο ο φόβος μου,
το πνεύμα κυριεύει.

 

Ψώνιο έχω που θέλησε,
όλους να τους διδάξει,
και με τους άρχοντες καλά,
και το Θεό εντάξει.

 

Το είπαν κι άλλοι κάποτε, μες τη ζωή αυτήνε,

πολλά είναι τα νόμιμα, που ηθικά δεν είναι,

‘’στον κόσμο αυτό, η αλλαγή, εσύ αν θέλεις γίνε’’*.

 

 

ΝΑΛ

 

* τελευταία στροφή κλεμμένη από το Γκάντι

 

 

 

 

Λαθρεπιβάτες της ζωής

π. 10 - 27 Απρ 2018

 

Μεγάλη τύχη γι αυτόν,
που θα τα καταφέρει,
να δει της μάνας αγκαλιά,
κι όχι γιατρού μαχαίρι.

 

Μ’ ακόμα κι απ’ τη μάνα του,

αν τύχει και γλυτώσει,

εύκολα και γρήγορα,

μπορεί να διαπιστώσει,

πως κάτι άλλο έπειτα,

μπορεί να τον σκοτώσει.

 

Πόλεμο, πείνα και λοιμό,
αν τύχει και περάσει,
αυξάνει πιθανότητες,
κάποτε να γεράσει.

 

Μα είναι κι ατυχήματα,

που πρέπει ν’ αποφύγει,

ατέρμονο είναι αλίμονο,

του χάρου το κυνήγι.

 

Λαθρεπιβάτες της ζωής,

και τζάμπα ταξιδιώτες,

της ευκαιρίας μαχητές,

του θάνατου δεσμώτες.

 

Αναβολή του τέλους μας,

κάθε στιγμή μας είναι,

μη ξεθαρρεύεις και πολύ,

άνθρωπε θεατρίνε.

 

NAΛ