Ποιητική Συλλογή ''Ο Πελεκάνος’’

2018-03-16 22:06

 

 

Το δίλημμα

Αν ήταν μόνο άνθρωπος, τότε θα ήταν ψεύτης,

της λογικής και της καρδιάς, σαγηνευτής και κλέφτης.

 

Θα ήτανε μαζοχιστής και ονειροπαρμένος

απ’ του μυαλού και της ψυχής τα πάθη μεθυσμένος.

 

Μες τη βαριά κατάθλιψη, πριν την αυτοκτονία,

σχιζοφρενής και είρωνας, όλος αλαζονεία.

 

Αν ήτανε φιλόσοφος, ειλικρινής και λογικός συνάμα,

όπως πολλοί ισχυρίζονται, αυτό κι αν είναι θάμα.

 

Με τη ζωή που έζησε και το προφίλ που είχε,

μια εμμονή ψυχωτικού, συνέχεια τον κατείχε.

 

Αν μίλαγε και με Θεό, στο όρος των ελαίων,

ε, τότε ήταν για Δαφνί, σα μέγας Ναπολέων.

 

Αν τίποτα δεν ήτανε, από τα παραπάνω,

δεύτερη σκέψη γι Aυτόν, ίσως πρέπει να κάνω.

 

Έχω να κάνω με Θεό και όχι τσαρλατάνο;

Aπάντηση πρέπει να βρω, πριν πέσω κι αποθάνω.

 

ΝΑΛ

 

 

 

 

Τι είναι Αλήθεια;

π. 02, 11 Μαι 18

 

Τι είναι αλήθεια στη ζωή,
σπάνια αναρωτιέμαι,
τη βρίσκω στον καθρέπτη μου
πάντα όταν κοιτιέμαι.

Που να τη ψάχνω συνεχώς,
και που να τη γυρεύω,
μ’ αρκεί μονάχα φαγητό,
να ‘χω να μαγειρεύω.

Αν τύχει και στο δρόμο μου,
τυχαία την πετύχω,
γυρνώ το βλέμμα μου αλλού,
κοιτάω προς τον τοίχο.

Είναι μονάχα εμπόδιο,
για τη ζωή που θέλω,
με πάθος θα τη λοιδορώ,
και θα την καταγγέλλω.

Ότι κάτσει στη κούτρα μου και ότι μου καπνίσει,
πιστεύω για αληθινό κι έχω αφιονίσει,
σαν κάτι μάγκες πιο παλιούς, μαστούρια από χασίσι.

Μ’ ανάγκες καθημερινές,
σα ζώο εκτροφείου,
ευτυχισμένος ζω νεκρός,
εκτός νεκροταφείου.

Κοινωνική προσαρμογή,
είν’ η ζωή μου όλη,
αλήθεια μου ο καναπές,
και κάθε μέρα σχόλη.

Η αλήθεια είναι ξεβόλεμα,
και χάλασμα της νόρμας,
είναι ν’ αφήσει το αρνί,
τη σιγουριά της φάρμας.

Είναι η ρουτίνα της ζωής, μια ξεχασμένη νάρκη,
δυστυχισμένο στο παχνί, πρόβατο δεν υπάρχει,
με τη σειρά θα πέσουμε, στα χέρια του σταβλάρχη.

ΤΙ είν’ αλήθεια προσπαθούν,
κάποιοι να ανακαλύψουν,
με το μυαλό τους προσπαθούν,
πριν τα εγκαταλείψουν.

Μ’ Αυτή, δεν είναι ένα ΤΙ,
σε τόπο να χωράει,
είναι ένα ΠΩΣ αχώρητο,
τη σκέψη ξεπερνάει.

Δεν είναι ‘’κάτι’’, 
είναι ‘’πως’’,
είναι τρόπος να είσαι,
είναι να δίνεις συνεχώς,
ποτέ να μην αρνείσαι.

ΝΑΛ

 
 
 
 
 
 
 

ΠΙΣΤΗ

π.03 19 Μαΐου 2018

 

Η αμφιβολία μου αυτή,

με κάνει να σε θέλω,

σίγουρος θα ήμουνα,

μόνο σ' ένα μπουρδέλο.

 

Ν' ανησυχώ αν είσαι 'κει,

όταν σ' αναζητάω,

ή αν πια βαρέθηκες,

τόσο που σ' απατάω.

 

Τη μια νομίζω πως μπορώ, στη τσέπη μου να σ' έχω,

την άλλη είσαι μακριά, τόσο που δεν αντέχω,

ξυπνώ από το λήθαργο, ξωπίσω σου όλο τρέχω.

 

Με τύψεις σε αναζητώ,

όχι πως σ' αγαπάω,

απλά όταν φεύγεις χάνομαι,

πέφτω, παραπατάω.

 

Φίλο με θέλεις κι έρωτα,

κι εγώ εσένα δούλο,

εύκολα θα σε κλείδωνα,

στου νου μου το μπαούλο.

 

Μ' αυτό δεν είναι έρωτας,

δεν είναι καν μια σχέση,

είναι μάλλον αδύνατο,

πολύ να διαρκέσει.

 

Του φίλου παίρνω τη μορφή,

και όχι αυτή του χρήστη,

μ' αμφιβολία, έκπληξη

φόβο και λίγη ΠΙΣΤΗ.

 

ΝΑΛ

 
 
 

Οργή

π.04  17 Ιουν 18

Κοιτάω γύρω μου,
παντού,
ζώα και πεθαμένοι.
Ειν' άρρωστα τα μάτια μου και η ψυχή πνιγμένη;

Κοιτάω μέσα μου βαθιά, δεν είμαι λυπημένος,
δεν έχω πόνο μέσα μου, ούτε είμαι θλιμμένος.
Μόνο τεράστιο θυμό, μόνο οργή και μένος.
Είναι νεκροί οι γύρω μου, ή εγώ είμαι πεθαμένος;

ΝAΛ

 

 

Καταμεσήμερο στο σουβλατζίδικο

π.05  23 Ιουν 18

 

Εκεί μέσα στα σίδερα μέσα στο πλαστικό, εκεί που χαλαρώσαμε μέσα στον πανικό, σπουργίτι ψάχνει για φαΐ.

 

Εξωπραγματικό!

 

Αφύσικο αυθαίρετο και παρεμβατικό. Μια φευγαλέα ανάμνηση απ' το ιδανικό? Λάθος γραμμένος κώδικας, ή συμπτωματικό? Παρεμβολή, ή σύνδρομο μετατραυματικό?

 

Σύνελθε, κοίτα χάθηκε,

περιμαζέψου τώρα,

έχεις μυαλό απείθαρχο,

σαν πολλή πήρες φόρα.

 

ΝAΛ

 
 

Καθ’ ομοίωσιν (μου)

π.07  6 Αυγ 18


Τύραννος και παλιόγερος

ακούραστα προστάζει,

με τιμωρίες και δεινά,

συνθλίβει κι εκβιάζει.


Αδέκαστος είναι κριτής,

τα σφάλματα ζυγιάζει,

αιμοδιψής εκτελεστής,

με πόνο, διασκεδάζει.


Παιχνίδι αυτοσχεδιασμού,

μαζί μας όλο παίζει,

με βάσανα και θάνατο,

βαριά καταπιέζει.


Μ’ εργάτες κι υποτακτικούς,

γύρω Του αγαλλιάζει,

με ευνούχους και με δουλικά,

μόνο γλυκοσαλιάζει.


Αυταρχικός και σαδιστής

πραγματικός δυνάστης,

για όλου του κόσμου τα κακά,

αυτός είναι ο δράστης.


Κανέναν απ’ τους γύρω του,

δε πολυλογαριάζει,

κι Αυτός, όπως τα ΜΟΥΤΡΑ μου,

ολόιδιος, μου μοιάζει.


----


Στην άρνηση εξορίσαμε,

τέτοιο θεό αλήτη,

τον εαυτό μας κάναμε,

του κόσμου κυβερνήτη.


Για πλάκα αφού μας έφτιαξε,

τώρα θα το πληρώσει,

εύκολο είναι του μυαλού,

να Τον ισοπεδώσει.


Ο νους με μιας τον σκότωσε,

ευθύς τη δόξα κλέβει,

τέτοιο ανάλγητο θεό,

ποιος θέλει να λατρεύει.


---


Ένα παράδεισο α λα καρτ,

καθένας έχει φτιάξει,

σαν τον πασά θρονιάστηκε,

ανάσκελα έχει αράξει.


Με το Μεγάλο τέλειωσε,

την κούτρα του εντάξει,

ένας μικρός θεός κι αυτός,

κι άλλους θεούς θα φτιάξει.


Την επιστήμη λάτρεψε, ζωή να επεκτείνει

και κει στα γεροντάματα, σε κοινωνία αταξική,

πιστέψαν οι κρετίνοι.


Πολλοί διαλέξαν φασισμό,

κι όμοιοι γίναν κτήνους,

άλλοι στο χρήμα πίστεψαν,

κι άλλοι τους εξωγήινους.


---


Χωρίς θεό ο άνθρωπος,

δεν γίνεται να ζήσει,

ας είναι κι από άχυρο,

ας είναι το χασίσι.


Υπάρχει αλήθεια άραγε;

Θα βρει ποτέ τη λύση;


Διάλογος με τη ζωή,

ποτέ μη σταματήσει,

τους καθ’ ομοίωση θεούς,

να βρει και να νικήσει.


ΝΑΛ

 
 
 
 
 
 

Καλημέρα

π.08  9 Αυγ 18


Απόλαυσε τη μέρα σου,

μην αφεθείς, απλά να επιβιώσεις,

θα λαχταρήσεις κάποτε,

αυτή να ξανανιώσεις.

 

Απόλαυσε τη μέρα σου,

μην την καταναλώνεις,

δεν είσαι παιδί του Κρέοντα,

είσαι της Αντιγόνης.

 

Ζήσε αργά τη μέρα σου,

σαν να μην έχει αύριο,

για ‘χεις τέλος μια αρχή,

κι όχι κάτι μακάβριο.

 

Άφησε μες στα σπλάχνα σου,

να μπει φρέσκος αέρας,

σήμερα είναι τ’ αύριο,

της χθεσινής ημέρας.

 

ΝΑΛ

 

 

 

 

 

Οι θεούσοι

π.09  11 Αυγ 18


 

Πίστη  μεγάλη έχουνε,

σ’ ένα Θεό που φτιάξαν

κάγκελα κάναν τους σταυρούς

Και την καρδιά τους φράξαν.

 

Φτιάξανε ένα Θεό,

δικό τους να πιστεύουν,

κάθε σάχλα που σκέφτηκαν,

να την επιβραβεύουν.

 

Αισθηματία γλυκερό,

χαζουλη, αγαπησιαρη,

σαν αρκουδάκι λούτρινο και με μεγάλη χάρη

και μόνο που πιστεύουνε,

Του κάνουνε τη χάρη.

 

ΝΑΛ

 
 
 

Μόνοι

π.10  Σεπ 18

 

Νομίζουμε οι ασθενείς,

πως περπατάμε μόνοι,

στα μονοπάτια της ζωής,

κρατάμε το τιμόνι.

 

Μόνοι πως πορευόμαστε,

μ’ ένα μυαλό κουρκούτι,

μόνοι πως καταφέρνουμε,

υγεία, δόξα, πλούτη.

 

Κουτσά, στραβά κι ανάποδα,

τελειώνουν όσοι αρχίζουν,

με πίστη στις δυνάμεις τους,

και το μυαλό να χτίζουν.

 

Τίποτα άλλο δε μετρά,

μονάχα το μυαλό μας,

γι αυτό τα κάναμε σκατά,

γαμώ το κέρατό μας.

 

Ότι αξίζει στη ζωή

πάντα καθένας παίρνει,

Αλλιώς τα κανονίζαμε,

κι αλλιώς η ζωή τα φέρνει.

 

ΝΑΛ
 
 
 

Μια τριλογία θανάτου κ ζωής

 

(Μέρος 1ο) Αντιθέσεις

 π.11  15 Σεπ 18

 

Η άγνοια η ζωική,

τη γνώση ίσως γεννήσει,

βαθιά ο σπόρος αν θαφτεί,

ίσως και να βλαστήσει.

 

Μες το σκοτάδι αν σβηστώ,

το φως θα εκτιμήσω,

στην άβυσσο αν βυθιστώ,

κάτι ίσως τολμήσω.

 

Απόδραση από τη ζωή,

ο θάνατος ίσως είναι,

λύτρωση απ’ τη θανατερή,

ζωή του θεαθήναι.

 

ΝAΛ

 

 

(Μέρος 2ο) Ερυσίχθων

π.12  21 Σεπ 18



Να φάει θέλει ο άνθρωπος,
το κόσμο να χορτάσει,
κόσμος ολόκληρος κι αυτός,
δε πρόκειται να σκάσει.

Βαθής, πλατύς, απέραντος,
η γη δεν τον γεμίζει,
τη χόρταση που λαχταρά,
για λίγο αποκοιμίζει.

Την πείνα και τη δίψα του, το ξέρει δε θα σβήσει,
όσο κι αν το πάλεψε, όσο κι αν προσπαθήσει,
κατάλαβε απελπίστηκε,κι έχει αγανακτήσει,
ποτέ του δε θα χόρταινε, και βρίσκει άλλη λύση.

Τρώει λοιπόν τις σάρκες του,
σπλάχνα καταναλώνει,
έτσι λιώνει την πείνα του,
έτσι κι αυτος τελειώνει.

NAΛ




(Μέρος 2ο) Today is the end

π.13  3 Οκτ 18
 

Unlock the locks, that keep you chained,
you have the keys, you're self-detained,
no much time left, few tics remained, 
the last pardon, now must be claimed.

 

Your prison home, is about to fall,
stand up, escape, you’ve left to crawl. 
This final scene, is not to punish, 

can be release, won't lead to vanish.

 

Everyday is the day, you end you know, 
you have a chance, don't let it go,
tomorrow is fantasy, our minds glow,
todays echo, that’s getting grow.

 

All tomorrows are, a todays row, 

won’t end tomorrow, but long ago..


ΝΑΛ

 

 

Πολιτες του χρόνου

π.14  8 Δεκ 18

 

Κοσμοπολίτης νόμιζε, πως ήταν γιατί ζούσε, σε διάφορα μέρη της γης, τη γνώση αναζητούσε.

Ποτέ του δεν κατάλαβε κι ακόμα ταξιδευει, την όρεξη για τουρισμό, μ’ επίγνωση μπερδεύει.

Η γνώση που αναζητά δεν είναι παραδίπλα, με το μυαλό του έπαθε πολύ μεγάλη τρίπλα.

Πίσω του είναι και εμπρός, στο χρόνο είναι γραμμένη, θαμμένη είναι ζωντανή και όχι πεθαμένη.

 

ΝΑΛ