Ποιητική Συλλογή ‘’Το στρείδι’’

2018-03-06 23:37

 

 

 

 

Εδώ ο κόσμος καίγεται ...

π1 - 06/3/2018

 

Το ξέρουμε είναι δύσκολο,

τη φύση να υπερβούμε,

και απ’ το άγχος της ζωής,

με μιας ν’ απαλλαγούμε.

 

Από τα βάτα τα πυκνά,

σ’ ανοιχτωσιά να βγούμε,

απ’ της ζωής την ομορφιά,

και μεις να εκπλαγούμε.

 

Όμως δεν είναι πανικός,

που πρέπει να μας ζώνει,

ούτε ο φόβος  την ψυχή,

πρέπει να μαραζώνει.

 

Γιατί αν θολώσουμε  το νου,

και η καρδιά δειλιάσει,

αφέντες πια δε θα ‘μαστε,

μα της ζωής κομπάρσοι.

 

Αρρώστια έχει το μυαλό,

σενάρια να στριμώχνει,

αράχνη που στα δίχτυα της,

τη λογική μας σπρώχνει.

 

Τα έσχατα ο άνθρωπος,

νομίζει ότι βιώνει,

με υπερβολές και ψέματα,

το νου του εξιλεώνει.

 

Φοβάται μέσα του πολύ,

το αύριο τι θα φέρει,

πως έγιν’ έτσι η ζωή,

σκέφτεται κι υποφέρει.

 

Να μη γεννιόταν θα’ θελε,

μες τη ζωή ετούτη,

χαλάλι όλα τα ‘δινε,

και δόξα και τα πλούτη.

 

Ποτέ του να μην είχε μπει,

στα βάσανα του βίου,

ζωής να μη γευτεί χαρά,

μήτε και εμποδίου.

 

Ζωή ανολοκλήρωτη,

μέσα στη αγωνία,

να του περνάει απ’ το,

μυαλό συχνά η αυτοκτονία.

 

Παλιά ήταν καλύτερα,

κλαίμε κι αναπολούμε,

εύκολα απ’ τις σκέψεις μας,

δε θα απαλλαγούμε.

 

Μας πνίγει η απογοήτευση,

ειρήνη δε θα βρούμε,

αν χάσουμε το χρόνο μας

συνέχεια αν θρηνούμε.

 

Ζήσανε λέμε οι  παλιοί,

με άλλα δεδομένα,

γι αυτούς νομίζουμε η ζωή,

ρόδα είχε στρωμένα.

 

Ίλιγγος και απελπισιά,

πολύ συχνά μας πιάνει,

σίγουρα πριν την ώρα μας,

αυτή θα μας ξεκάνει.

 

Σταμάτα να μοιρολογάς,

σαν τον τεμπέλη εργάτη,

πως πριν, ήταν καλύτερα,

είναι μεγάλη απάτη.

 

Είναι, μονάχα πρόφαση

και δικαιολογία,

του πάθους μας του αρχέγονου,

η μεθοδολογία.

 

Είναι σαν να αμφιβάλλουμε,

πως άλλος Νους φροντίζει,

κι ότι στα ζάρια η φύση μας,

όλους μας ξεκληρίζει.

 

Όμως αυτό δε γίνεται,

εκτός κι αν Είναι ψέμα,

κι ο άνθρωπος στον κόσμο αυτό,

είναι τυχαίο θέμα.

 

Ούτε μια ώρα στη ζωντανός,

κανένας δεν αντέχει,

μονάχος του αν αφεθεί,

μες τη ζωή να τρέχει.

 

Μονάχοι ότι δεν είμαστε,

καθένας μας γνωρίζει,

ένα αεράκι δροσερό,

μέσα μας ψιθυρίζει.

 

Ο άνθρωπος απ’ αυτό

το αγέρι αν γεμίσει,

χίλιες φορές μες τη ζωή,

θα ήθελε να ζήσει.

 

Περίπατος, ανοιξιάτικος,

στην ανθισμένη φύση,

που πέρα απ’ τη ζωή αυτή,

μπορεί να συνεχίσει.

 

NAΛ
 

 

 

 

Who wants to live forever 2

π.02  22 Μαρ 2018

 

Αν δεν πεθαίναμε ποτέ, γιατί να ερωτευθούμε,

και την αιωνιότητα, μ’ άλλον να μοιραστούμε;

σίγουρο είναι σύντομα, πως θα τον βαρεθούμε,

και μ’ έναν άλλο έρωτα, γρήγορα θα βρεθούμε.

 

Μα αυτό δεν είναι έρωτας, είναι του άλλου χρήση,

που δεν αρκεί ανθρώπινη, ζωή να συντηρήσει,

γρήγορα θ’ απογοητευτεί, και θα τονε μισήσει

κι ο ζωντανός ο θάνατος, την πόρτα θα χτυπήσει,

 

Τίποτα άλλο δε μπορεί, να τον παρηγορήσει,

μονάχα αυτό το σάστισμα, τον κάνει ν’ απορήσει,

τον κώδικα το μυστικό, ν’ αποκρυπτογραφήσει,

πως τ’ άδειασμα κατάφερε, διπλά να τον γεμίσει.

 

Από τη φλόγα π’ άναψε, φωτιά θα επιθυμήσει,

την ηδονή της έκπληξης, πρέπει να συντηρήσει,

είναι η φύση του τρεπτή, μην τον αποπλανήσει,

άναψε σβήσε τη φωτιά, σιγά σιγά θα σβήσει,

και κόλασή μας γίνεται, αυτό το αλισβερίσι.

 

Ερωτικά αν ζει καθημερινά, δίχως να σταματήσει,

τον άλλο να εμπιστεύεται, χωρίς να προσπαθήσει,

μ’ αγάπη καταπιεστική, τον άλλο να συνθλίψει,

μαθαίνει μ’ έκπληξη πολλή, αν δεν λιποταχτήσει,

μπορεί αλλιώτικα να ζει, θάνατο να νικήσει.

 

ΝΛ

 

Σημείωση:

Ως έρωτας εδώ, νοείται η εμπειρία της απόλυτης

αυτοπροσφοράς στον άλλο και όχι της χρήσης του άλλου Ως πίστη και ἐμπιστοσύνη.

Άλλωστε δεν είχα σκοπό να γράψω πορνογράφημα.